play with love

We can learn from children as they learn from us. They can also improve our sense of well-being. If you are feeling low, you can either do a physical detox to revitalize and clear your system, or you can do a mental detox, to reawaken your inner child. Spend just an hour watching your kids play. You will benefit perhaps more than you realize.
The Importance of Fathers in Children’s Play
Fathers play an extremely important part in the development of their children through play. For a child, there is simply nothing better than an adult playing with them. Simply nothing. Mum is around more, and Dad is somehow more of a prized playmate. Dads throw themselves into play when they join in, and are funny and irreverent. So, when you play with your child you are immediately a hero. This puts you in a strong teaching position, although sometimes it’s as well to forget teaching and just have fun. Since the underlying function of play is learning, you’ll find you’re teaching whether you intend to or not. Research suggests that fathers who are involved, nurturing, and playful with their infants have children with higher IQs, as well as better linguistic and cognitive capacities. This style of paternal parenting is also associated with better outcomes for adolescents too, with a 2001 US Department of Education study finding that adolescents with involved paternal role models were 43% more likely than other kids to gain mostly A grades at school. That’s a big percentage.
Effect of Fathers’ Play on Emotional Well-being
As discussed in other articles on this Becoming A Better Father, fathers play is significantly different to mothers’ play, and can have a huge impact on children’s social development. One study notes:
“Fathers spend a much higher percentage-of their one-on-one interaction with infants and preschoolers in stimulating, playful activity than do mothers. From these interactions, children learn how to regulate their feelings and behavior.”

Shakespeare’s line from Twelfth Night, “If music be the food of love, play on!” strikes a chord with all of us. The food of love for children is play itself. Along with the provision of food and shelter, love and play are the things your child needs, biologically, to progress and develop into a happy adult. Children are programmed to play, and you will find them doing so in war zones as bombs rain down, on bombsites when their homes have been destroyed, and with the last energy left in them when starving in a drought zone. They are remarkable in this regard. Children must play, and will play, and as adults we can only gaze on in awe at their resilience and the joy that is within each child, given the slightest chance. The little rules that govern play, and how play conflicts are resolves is both charming and salutary. Fundamental human societal rules emerge, the unlearned norms which must govern all harmonious co-existence. We see the underlying human desire for peace and co-operation, and for negotiated settlements and all out conflict – it all emerges in children’s play and we can learn that adult life isn’t so different from that in the playground.
“… children who grow up with involved fathers are more comfortable exploring the world around them and more likely to exhibit self-control and pro-social behavior.”
Proof, were it needed, of the central importance of the father’s role was shown in another research study which concluded that kids who have an actively involved relationship with their children were less likely to suffer with mental health problems, such as depression, less likely to be disruptive at school, less likely to lie, and more likely to demonstrate pro-social behavior  This is powerful stuff. And it’s not just boys who can benefit from the closeness that play promotes. Girls with close relationships with their fathers showed higher self-esteem than those who did not.
Active Involvement
This need not be anything more than play, if that is all you are able to provide. The pressure on fathers’ time is endless. It may be that, because of work, you are unable to attend every concert or ball game. You may not be able to pick them up from parties or do the sort of thing you imagine ‘active involvement’ might mean. Don’t beat yourself up about that. Kids are very understanding. But when you do have the time to spend with your children, you can do nothing better than play with them. It communicates love, it teaches, it shows you are giving your undivided attention and children love nothing more to have Dad all to themselves. The time you spend playing together will reap rewards far beyond the duration of that play tine. It’s strikes a deep chord in children when you join them in their world. After all, we expect them to inhabit ours for a majority of the time. Step into that imaginary space and celebrate life with your children. You’ll be giving them a great gift

Worry about your mother

During the first year of the child. Body weight is not that much as before. But do not panic. It is normal. That is because he has so many things to do. With a lot of energy. Weight is less common. Different ages infant to eat and sleep for the most part. And another of feeding behavior is unpredictable. I know a lot more. I know you reject the food, fiber recruitment is not good at it. If symptoms do not like it.
One thing … rampant.
If children begin to writhe on the floor rampant. When offend. Even if your parents upset. And upset the children. Children are even more rampant than before. Because at this age they are not taught how to control their emotions so to speak or interact with a calm attitude. It helps children learn how to control their emotions better.
Start of
Each child would be any different here. What is a doll baby blanket pillow for her to use instead of having the mother around the time that he may have grown up a lot. But it’s still not the age of the mother (separation anxiety), but perhaps not as much as before. And like that. A fear of strangers (stranger anxiety), it will still have some. Especially to exotic places. Meet people who are not familiar.
Island refuses to walk.

Then it’s time to celebrate the first birthday of the baby. The children in this age group. He can do a lot more. I was with my parents then. Still excited about it. And the pretty little children, we are not right, but at the same time it has many things in his first year at the same worry.
Why … I do not do weights.
Normal children have to walk about 1 year old, but it is faster or slower than it was in this age that the mother and the children have to walk up and he will gradually push the edge of a table or a different island. Then step up to walk around. And only a few months. He was able to walk freely on their own. If you have no such notions. Would have to seek the advice of your doctor anyway. To find the reason for the refusal.
I do not understand the language.
In general, children have a say in the development of a similar age. It’s the same in every country, every language here. The only difference is the details as soon as I could do. Number of words in speech. Or clarity of speech and so on.
Baby at this age. He started calling my mother called me. A meaningful manner. Indicates the need. Show an understanding nod. And follow simple commands, but if you do not have to consult your doctor as you.


ช่วงขวบปีแรกของลูก น้ำหนักตัวเขาจะไม่ค่อยขึ้นมากนักเหมือนเมื่อก่อน แต่อย่าตกใจค่ะ เป็นเรื่องปกติ นั่นก็เพราะเขามีกิจกรรมให้ทำหลายอย่าง เมื่อใช้พลังงานเยอะ น้ำหนักก็เพิ่มน้อยเป็นธรรมดา แตกต่างจากวัยเด็กแบเบาะที่กินกับนอนเป็นส่วนใหญ่ และอีกอย่างก็เกิดจากพฤติกรรมการกินอาหารเอาแน่เอานอนไม่ได้ เพราะรู้ภาษามากขึ้น ก็จะรู้จักปฏิเสธเมนูอาหารที่คุณแม่สรรหาอย่างไม่ใยดีเลยค่ะ ถ้าเกิดอาการไม่ชอบขึ้นมา
ถ้าเด็กเริ่มมีอาละวาดชักดิ้นชักงอกับพื้น เมื่อถูกขัดใจ ยิ่งถ้าคุณพ่อคุณแม่หงุดหงิด และอารมณ์เสียใส่ลูก เด็กก็อาละวาดมากยิ่งขึ้นกว่าเก่า เพราะในวัยนี้เขายังไม่รู้จักการควบคุมอารมณ์ ดังนั้น ควรสอนด้วยการพูดหรือโต้ตอบด้วยท่าทีที่สงบ ก็จะช่วยทำให้ลูกเริ่มเรียนรู้การควบคุมอารมณ์ได้ดียิ่งขึ้น
เด็กแต่ละคนก็ติดสิ่งของแตกต่างกันค่ะ บ้างก็ติดผ้าห่ม ตุ๊กตา ผ้าอ้อม หมอนข้าง เพราะลูกจะใช้แทนการมีตัวคุณแม่อยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลา เขาอาจจะโตขึ้นมากก็ตาม แต่ก็ยังอยู่ในวัยที่ไม่อยากแยกจากคุณแม่ (separation anxiety) แต่อาจจะไม่มากเหมือนเมื่อก่อน และเช่นกันค่ะ อาการกลัวคนแปลกหน้า (stranger anxiety) ก็จะยังคงมีอยู่บ้าง โดยเฉพาะเวลาไปยังสถานที่ที่แปลกใหม่ เจอผู้คนที่ไม่คุ้นเคย

และแล้วก็ถึงเวลาฉลองวันคล้ายวันเกิดปีแรกของลูกน้อย ซึ่งเด็กในวัยนี้ เขาสามารถทำอะไรได้หลายอย่างมาก ยิ่งเป็นคุณพ่อคุณแม่มือใหม่ด้วยแล้ว คงตื่นเต้นกับความเก่ง และความน่ารักน่าชังของลูกเราอยู่ไม่น้อย ใช่มั้ยคะ แต่ขณะเดียวกัน ก็มีหลายๆ สิ่งในวัยขวบปีแรกที่ต้องกังวลอยู่เหมือนกัน
ปกติ เด็กจะเดินได้ประมาณอายุ 1 ขวบ แต่จะเร็วหรือช้ากว่านั้นก็ได้ค่ะ ในวัยนี้ ให้คุณแม่สังเกตความพร้อมของลูกที่จะเดินได้ เขาจะค่อยๆ ยันตัวขึ้นยืนแล้วเกาะขอบโต๊ะหรือสิ่งของต่างๆ จากนั้นก็จะก้าวเท้าแล้วเดินไปรอบๆ และเพียงไม่กี่เดือน เขาก็สามารถเดินด้วยตนเองได้อย่างอิสระ แต่ถ้าหากลูกยังไม่มีพัฒนาการดังกล่าว ก็คงต้องขอคำปรึกษาจากคุณหมอแล้วล่ะค่ะ เพื่อหาสาเหตุที่ทำให้ไม่ยอมเดิน
โดยทั่วไป เด็กจะมีเริ่มมีการพัฒนาด้านการพูดในอายุที่ใกล้เคียงกัน  ก็เหมือนกันทุกชาติทุกภาษาค่ะ จะต่างกันแค่รายละเอียดเท่านั้น เช่น อาจพูดช้าเร็วต่างกัน จำนวนคำในการพูด หรือความชัดเจนในการพูด เป็นต้น
ลูกน้อยในวัยนี้ เขาจะเริ่มหัดเรียกพ่อเรียกแม่ได้แล้วค่ะ สามารถใช้ท่าทางสื่อความหมาย ชี้บอกถึงความต้องการ พยักหน้าแสดงความเข้าใจ และทำตามคำสั่งง่ายๆ ได้แล้ว แต่ถ้าไม่คงต้องขอคำปรึกษาจากคุณหมอเช่นเดียวกันค่ะ


“ในทางที่เขาควรจะไป” คือการดำเนินการฝึกอบรมให้เป็นไปตามบุคลิกที่ไม่ซ้ำ, ของขวัญ, และแรงบันดาลใจของเด็ก ความคิดที่นี่คือการจัดให้มีทรัพยากรและเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาสำหรับของขวัญของบุตรของท่านทักษะและความสามารถตามธรรมชาติ เราต้องศึกษาเด็กของเราและรู้ว่าเพียงแค่สิ่งที่เป็นจุดแข็งและจุดอ่อนของพวกเขา

สนทนาคือการช่วยให้เด็กหลีกเลี่ยงสิ่งที่ธรรมชาติมีแนวโน้มที่เธออาจจะมีที่จะป้องกันไม่ให้มุ่งมั่นรวมถึงพระเจ้า ตัวอย่างเช่น: จะอ่อนแอขาดระเบียบวินัยความอ่อนแอต่อภาวะซึมเศร้า ฯลฯ … รู้ที่เด็ก ๆ ของเรามีแนวโน้มที่จะอ่อนแอจะช่วยให้เราเพื่อช่วยให้พวกเขาหลีกเลี่ยงหลุมพรางของการขาดยากจนตัดสินใจของตัวละครยังไม่บรรลุนิติภาวะและอื่น ๆ นี้เป็นสิ่งสำคัญที่ทราบจุดแข็งและของขวัญของพวกเขาและอำนวยความสะดวกผู้ที่

สัญญาคือการพัฒนาที่เหมาะสมกับการเลี้ยงดูที่ดีเพื่อให้แน่ใจเด็กจะอยู่มุ่งมั่นกับคนของพระเจ้าและความรัก … สองพื้นฐานของบัญญัติ 10 เราอาจจะอยู่ขยันมุ่งเน้นและความตั้งใจในบทบาทที่สำคัญนี้!
เครื่องมือที่มีประสิทธิภาพของ Legacy: เกรซ เราจะใช้อำนาจของเราได้อย่างไร

เมื่อฉันพูดคุยเกี่ยวกับว่าการที่ผมคิดว่าวิธีการที่พระเจ้าพระบิดาข้อตกลงกับฉัน แล้วฉันตระหนักความเมตตาความอดทนของเขาและความรักและดูว่าฉันตกสั้นที่ผมจัดการกับคนอื่น ๆ

นี้เป็นแนวคิดที่ดี, สัญญา, หลักการและโปรโตคอลสำหรับพ่อ “การฝึกอบรมขึ้น” มีความคิดของผู้ปกครองเกล้าฯลงทุนในสิ่งที่เด็กภูมิปัญญา, ความรัก, เกลือแร่, และวินัยเป็นสิ่งจำเป็นสำหรับเขาที่จะกลายเป็นความมุ่งมั่นที่มีต่อพระเจ้า มันเหวุฒิภาวะทางอารมณ์และจิตวิญญาณของผู้ปกครอง

พระเจ้าไม่ได้ใช้ไม้ที่จะชนะเราเมื่อเราทำผิดพลาดเพื่อให้เรามีเหตุผลที่เป็นพ่ออย่างรวดเร็วเพื่อนำไปใช้ติดโทษให้กับผู้ที่อยู่รอบตัวเราโดยเฉพาะอย่างยิ่งเด็ก ๆ ของเรา? มันโอเคที่จะโกรธและมันโอเคที่จะไม่ชอบความอยุติธรรมไม่เชื่อฟัง, ยังไม่บรรลุนิติภาวะและบางส่วนของเด็กสิ่งที่น่าสนใจในตัวตลกของพวกเขาเห็นแก่ตัว

แต่ช่วยให้คุณและฉันว่าขวาเมื่อเราเหนื่อยและผิดหวังที่จะเจียดกฎหมายในจิตวิญญาณของความโกรธ? พระเจ้าของเราไม่เคยถ่ายแบบของอัตตาที่ เขาทำทุกอย่างอยู่ในความรักรวมทั้งการแก้ไข, การลงโทษ, การเรียนการสอนและให้กำลังใจ

คุณและฉันเป็นผู้ชายต้องมีอำนาจอีกครั้งเรียนรู้ เราจำเป็นต้องได้รับการติดขึ้นในรูปแบบระเบียบวินัยและการเล่นหนักซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาดังนั้นในสังคมของเรา เราต้องเรียนรู้อำนาจของพระเยซูในความรักความอดทนความเมตตาความอ่อนโยนความดีและการควบคุมตนเอง

เราจำเป็นต้องเรียนรู้อีกหัวใจพ่อของพระเจ้าและวิธีการที่นำไปใช้กับการเป็นผู้นำและผู้มีอำนาจของเรามากกว่าที่สำหรับผู้ที่เรามีความรับผิดชอบ เราจะต้องมีความตั้งใจและที่เพิ่มขึ้นในการเรียนรู้รูปแบบนี้มันจะเปลี่ยนการเลี้ยงดูของเราและแน่นอนชีวิตของเรา ดังนั้นครั้งต่อไปที่คุณกำลังเผชิญกับข้อบกพร่องของใครบางคนหรือคุณเองสำหรับเรื่องที่ว่าเกิดอะไรขึ้นจะแตกต่างกันอย่างไร

เราได้รับการติดขึ้นในความเครียดและมีอำนาจของเราที่เรามักจะเริ่มต้นที่จะกลายเป็นดี disciplinarians เราได้รับอย่างหนักหมายถึงและแม้กระทั่งโหดร้ายมักจะกับคนที่เรารักมากที่สุด

นี้เป็นธรรมและใช้ไม่ถูกต้องของผู้มีอำนาจ เราจำเป็นต้องมีความกล้าหาญสนทนาและแม้กระทั่งเจียดผลได้ตามต้องการ แต่ถ้าเริ่มต้นของเราคือเผด็จการที่เราเคยพลาดในตัวอย่างของพระเยซู

ผู้มีอำนาจที่พระเยซู wielded สามารถเรียนรู้ได้นำไปประยุกต์ใช้และได้รับการอย่างอิสระ แต่เราต้องมีความตั้งใจ …. วิธีที่คุณจะมีวินัยที่ถูกต้องและส่งเสริมให้คนที่อยู่ภายใต้การอำนาจของคุณในครั้งต่อไป คุณจะเริ่มต้นในรูปแบบต่ำต้อยของการจัดการผู้มีอำนาจหรือคุณจะเมตตาตั้งใจและรูปแบบและให้กำลังใจของพระเยซูคริสต์? ครั้งต่อไปที่สิ่งที่จะแตกต่างกัน?

มันจะเป็นพระคุณหรือกฎหมาย? ซึ่งคุณได้รับมากขึ้น?

เกรซกับกฎหมายหมายความว่าเราแปลหัวใจของเขาให้กับผู้ที่อยู่รอบตัวเราในวิธีที่เราใช้คำอำนาจของเราและการกระทำ วิธีที่เราสามารถประสบความสำเร็จใช้อำนาจในทางที่เคร่งศาสนาที่แสดงให้เห็นหัวใจและความรักและความเมตตาของพระองค์?
คุณจะทำอย่างไรส่วนตัวเจียดแก้ไขและวินัย? ทำเครื่องหมายดังต่อไปนี้วิธีการของคุณ?
• Burnout
cussing •และสาบาน
•หัก ณ ที่จ่ายความโปรดปรานของคุณในทางใดทางหนึ่ง
วิธีการทำกระจกเหล่านี้หัวใจพ่อของพระเจ้า (ดูภาคผนวกข) และวิธีที่เขาได้รับการปฏิบัติคุณหรือไม่ พระเจ้าทำสิ่งใดข้างต้นเป็นเขามีโอกาสที่จะแก้ไขและตักเตือนคุณ ในการเดินของคุณกับพระเจ้าเขาได้เคยรับการรักษาคุณด้วยอะไร แต่ความเมตตาความรักในหัวใจของพ่อ? คำตอบก็คือพระเจ้าและแก้ไข chastens เราในรักอันยิ่งใหญ่และความอดทนและความเมตตา ส่งเสริมและการเรียนการสอนของเขาทำให้ผมนึกถึงวิญญาณที่ความเมตตาของพระเจ้าทำให้ผมเสียใจทุกครั้งที่ …

Great dad


“In the way that he should go” is to do the training according to the unique personality, gifts, and aspirations of the child. The idea here is to, equip, resource, and be a catalyst for your child’s gifts, skills, and natural abilities. We must study our kids and know just what their strengths and weaknesses are.

The converse is to help the child avoid whatever natural tendencies she might have that would prevent total commitment to God. For example: a weak will, a lack of discipline, a susceptibility to depression, etc… Knowing where our kids are prone to weakness will help us to help them avoid the pitfalls of poor decision-making, lack of character, immaturity and more. This is as important as knowing their strengths and gifts and facilitating those.

The promise is that proper development with great parenting ensures the child will stay committed to God and love people… the two basics of the 10 Commandments. May we stay focused, diligent and intentional in this key role!
Tools of Effective Legacy: Grace. How Do We Use Our Authority?

When I talk about fathering, I think of how God the Father deals with me. And then I realize His kindness, patience, and love and see how short I fall as I deal with others.

This is a great concept, promise, principle, and protocol for fathers. “Training up” has the idea of a parent graciously investing in a child whatever wisdom, love, nurturing, and discipline is needed for him to become fully committed to God. It presupposes parental emotional and spiritual maturity.

God doesn’t always use a stick to beat us when we make mistakes, so why are we as fathers so quick to apply the stick of punishment to those around us, especially our kids? It’s okay to be angry, and it’s okay to not like injustice, disobedience, immaturity, and some of the zany things kids do in their selfishness.

But what gives you and me the right when we are tired and frustrated to dole out law in the spirit of anger? Our Lord never modeled that type of authoritarianism. He did everything in love, including correction, chastisement, teaching, and encouragement.

You and I as men need to re-learn authority. We need to not get caught up in the disciplinarian model and playing the heavy, which is so common in our society. We need to learn the authority of Jesus, based in love, patience, kindness, gentleness, goodness, and self-control.

We need to re-learn the father heart of God, and how that applies to our leadership and authority over those for whom we have responsibility. We must be intentional and incremental in learning this model, as it will transform our parenting, and indeed, our lives. So, the next time you’re faced with someone’s shortcomings, or your own, for that matter, what’s going to be different?

We get caught up in stress and with our authority; we often default to become the great disciplinarians. We get hard, mean, and even cruel—often with those we love the most.

This is wrong, and an incorrect application of authority. We do need to have courageous conversations, and even dole out consequences as needed, but if our default is dictatorial we’ve missed the mark in the Jesus example.

The authority that Jesus wielded can be learned, applied and given freely, but we need to be intentional…. How will you discipline, correct, and encourage someone who is under your authority the next time? Will you default to a baser form of handling authority, or will you be intentional and model the kindness and encouragement of Jesus Christ? Next time, what will be different?

Will it be grace or law? Which have you been given more of?

Grace versus law- means that we translate His heart to those around us in how we use our words, authority and actions. How can we successfully use godly authority in a way that shows His heart and love and kindness?
How do you personally dole out correction and discipline? Do the following mark your approach?
• Anger
• Frustration
• Stress
• Burnout
• Tiredness
• Cussing and swearing
• Yelling and raising your voice
• Withholding your favor in some way
• Silent treatment
• Launching out in anger
• Physical violence
• Verbal violence
How do these mirror the Father Heart of God (see Appendix B.), and how he’s treated you? Does God do any of the above as He has occasion to correct and admonish you? In your walk with God, has He ever treated you with anything but kindness, love in the heart of a father? The answer is God corrects and chastens us in great love and patience and kindness. His encouraging and teaching Spirit reminds me that the kindness of God leads me to repentance… every time.


Fathers as mom

Mothers are excellent at nurturing children. Fathers are good at riling them up before bedtime and testing their physical limits. We show kids how to cannonball into swimming pools, skateboard down steep hills and jump BMX bikes over poorly constructed plywood platforms.

We also instruct them in the fine art of belching, breaking wind, turning random objects into guns and lightsabers, toilet “pee-sword fighting,” and other uncouth behavior. We have to do this. It’s our job.

Moms and dads have different parenting styles. Moms comfort kids when they’re feeling down. They encourage them to discuss their problems. Dads teach them to look for a solution and move on. We wrestle our kids to the floor and tickle them and until they forget what they were depressed about. Moms express their disapproval with a tsk-tsk sound and accuse us of acting like children.

We take that as a compliment.

For decades it was assumed that the mother-child relationship was the most important one in a kid’s life. Within the last several decades, however, psychologists have realized just how much fathers matter. Raising kids is about balance. Moms are great caretakers. Dads have a more relaxed attitude toward parenting. Together, they form the perfect unit. When a child comes home crying with a scraped elbow, mom will console them with tender words. Dad will distract them by saying “Just walk it off” or “That’ll feel better once it stops hurting.”

In other words, moms protect children and dads give them self-confidence. We throw our kids into the air amid shouts of “Not so high.” We bounce them on the bed and mothers cry “Someone’s going to get hurt doing that.” Men know that cuts and scrapes are part of life. Women know to stock up on the bandages and antibiotic cream. Either of these parenting styles by themselves might spell disaster. Together, they keep kids safe while increasing their self-reliance.

If someone gets stuck on a homework problem, it’s usually mom who offers assistance. Dad will glance around the edge of his newspaper and shout “For God’s sake, give it another try.” When there’s a tantrum, mothers do their best to reason with a child. Fathers correct the problem with a stern glare and a threat to “jerk a knot in somebody’s tail.”

Fathers serve another important purpose. They give kids a realistic look into the male world. Girls learn from their dads how men should act toward women. Boys learn how to control their anger and deal with their masculinity in positive ways.

Kids learn lots of other cool stuff from their fathers, like not to bully or be bullied, and how to maintain a healthy balance between timidity and aggression. Dads roughhouse with their children in order to show them that kicking, scratching and biting are wrong. Kids learn self-control when a father says “Now, enough is enough,” and “Take that noise down a notch.”

One of my favorite confidence building moments as a father took place when my three-year-old son, Tyler, was learning to ride his bike. The training wheels were off, his helmet was on and he was ready to face the big challenge … . Well, almost.

”Naw, you’re just shedding worn skin” I said, applying a Band-Aid to the wound. “Keep it up. You’re doing great.”

And so it continued. There were a few more crashes that afternoon, and several more Band-Aids, but Tyler hung in there. At one point his mother stepped outside and shouted, “Don’t you think he’s had enough for one day?”

”We can’t give up now,” I hollered back. “He’s almost got it.”

On the next try Tyler kept his balance for a second or two longer. Then he was on his way, wobbling down the street on two wheels. I can still call up that old memory as if it was yesterday. It was every father’s Hallmark moment.

”Dad,” he called out nervously, “Do I have to do this?”

”Of course you do,” I replied. “This is the only day of the year zombies allow three-year-olds to ride their bikes without training wheels. I saw it on the news.”

”But I’m scared,” he said.

”Just keep your wits about you and stay balanced.”

Tyler tightened the chin strap on his helmet and sighed. “Okay, I guess I’m ready.”

I gave him a push and he was off. A few yards down the street his bike hit the curb. Tyler fell to the pavement and scraped his knee.

”Dad, I hurt myself,” he cried.



สำหรับคนที่เคยได้รับการดุภรรยาของเขาสำหรับส่งเสริมเด็กที่จะ “ทำงานได้เร็วขึ้น” หรือ “แกว่งสูง” หรือ “พยายามให้หนักขึ้น” หรือผู้ซึ่งได้รับการเรียนการสอนตำหนิพวกเขาเพื่อให้เสียงผายลมปากมือหรือรักแร้ผมทุก ทักทายคุณ

แม่เป็นที่ยอดเยี่ยมที่บำรุงเด็ก พ่อที่ดีที่พวกเขาขึ้น riling ก่อนนอนและการทดสอบ จำกัด ทางกายภาพของพวกเขา เราจะแสดงวิธีการที่เด็กในลูกกระสุนปืนใหญ่สระว่ายน้ำสเก็ตบอร์ดลงเนินเขาสูงชันและกระโดดจักรยานบีเอ็มเอ็กซ์มากกว่าสร้างไม่ดีแพลตฟอร์มไม้อัด

นอกจากนี้เรายังแนะนำให้พวกเขาในศิลปะของ belching, ทำลายลมหมุนวัตถุสุ่มเข้าไปในปืนและ lightsabers, ห้องน้ำ “การต่อสู้ Pee-ดาบ” และพฤติกรรมแปลก ๆ เราต้องทำเช่นนี้ มันเป็นงานของเรา

แม่และพ่อมีรูปแบบที่แตกต่างกันเลี้ยงดูเด็กความสะดวกสบายเมื่อพวกเขากำลังรู้สึกลง พวกเขาสนับสนุนให้พวกเขาเพื่อหารือเกี่ยวกับปัญหาของพวกเขา พ่อสอนให้พวกเขาที่จะมองหาวิธีการแก้ปัญหาและเดินหน้าต่อไป เราต่อสู้เด็กของเราไปกองกับพื้นและจี้พวกเขาและจนกว่าพวกเขาจะลืมสิ่งที่พวกเขาได้รับผลกระทบเกี่ยวกับ แม่ไม่พอใจด่วนของพวกเขาด้วย TSK-TSK เสียงและกล่าวโทษเราทำตัวเหมือนเด็ก


สำหรับทศวรรษที่ผ่านมามันก็ถูกสันนิษฐานว่ามีความสัมพันธ์แม่เด็กเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิตของเด็ก ภายในทศวรรษที่ผ่านมาหลายครั้งล่าสุดอย่างไรก็ตามนักจิตวิทยาได้ตระหนักถึงเพียงเท่าใดพ่อเรื่อง การเลี้ยงเด็กเป็นเรื่องเกี่ยวกับความสมดุล แม่เป็นผู้ดูแลที่ดี พ่อมีทัศนคติที่ผ่อนคลายมากขึ้นไปเลี้ยงดู ร่วมกันพวกเขารูปแบบหน่วยเหมาะ เมื่อเด็กมาถึงบ้านร้องไห้กับข้อศอก scraped แม่จะปลอบใจพวกเขาด้วยคำอ่อนโยน พ่อจะกวนใจพวกเขาด้วยการบอกว่า “Just walk มันออก” หรือ “นั่นจะรู้สึกดีขึ้นทันทีที่มันหยุดทำร้าย.”

ถ้ามีคนที่ได้รับการติดอยู่บนปัญหาการบ้านก็มักจะแม่ที่เสนอให้ความช่วยเหลือ พ่อจะกวาดตาขอบของหนังสือพิมพ์ของเขาและตะโกน “เพื่อเห็นแก่พระเจ้าให้มันอีกลอง.” เมื่อมีความโกรธเคืองแม่ทำอย่างดีที่สุดที่จะให้เหตุผลกับเด็ก พ่อแก้ไขปัญหาที่มีแสงจ้าท้ายและเป็นภัยคุกคามที่จะ “กระตุกปมในหางของคน.”

พ่อทำหน้าที่อีกจุดประสงค์ที่สำคัญ พวกเขาให้เด็กดูสมจริงเข้าไปในโลกของผู้ชาย สาวเรียนรู้จากพ่อของพวกเขาว่าผู้ชายควรจะทำหน้าที่ต่อผู้หญิง เด็กเรียนรู้วิธีที่จะควบคุมความโกรธและจัดการกับความเป็นชายของพวกเขาในทางบวก

เด็ก ๆ เรียนรู้มากมายของสิ่งดีๆอื่น ๆ จากบรรพบุรุษของพวกเขาเช่นที่จะไม่กลั่นแกล้งหรือรังแกจะและวิธีการที่จะรักษาสมดุลสุขภาพระหว่างความหวาดกลัวและการรุกราน dads การเล่นกันอย่างอุตลุดกับเด็กของพวกเขาเพื่อให้เขารู้ว่าเตะเกากัดและผิด เด็ก ๆ เรียนรู้การควบคุมตนเองเมื่อพ่อพูดว่า “ตอนนี้พอก็พอ” และ “Take เสียงลงรอยที่.”

ในคำอื่น ๆ แม่ปกป้องเด็กและพ่อให้พวกเขาเชื่อมั่นในตนเอง เราโยนเด็กของเราไปในอากาศท่ามกลางเสียงตะโกน “ไม่สูงมากนัก.” เราตีกลับพวกเขาอยู่บนเตียงและร้องไห้แม่ “คนที่จะได้รับบาดเจ็บทำที่.” ผู้ชายรู้ว่าตัดและ scrapes เป็นส่วนหนึ่งของชีวิต ผู้หญิงรู้ให้หุ้นขึ้นไปบนผ้าพันแผลและครีมยาปฏิชีวนะ ทั้งสองเหล่านี้รูปแบบการอบรมเลี้ยงดูด้วยตัวเองอาจสะกดภัยพิบัติ ร่วมกันพวกเขาให้เด็กปลอดภัยในขณะที่การเพิ่มความเชื่อมั่นในตัวเองของพวกเขา

หนึ่งในช่วงเวลาของฉันชื่นชอบความเชื่อมั่นอาคารเป็นพ่อเกิดขึ้นเมื่อลูกชายสามปีเก่าของฉัน, ไทเลอร์ได้เรียนรู้ที่จะขี่จักรยานของเขา ล้อการฝึกอบรมถูกปิดหมวกกันน็อกของเขาอยู่บนและเขาก็พร้อมที่จะเผชิญกับความท้าทายที่ยิ่งใหญ่ …. ดีเกือบ

“พ่อ” เขาเรียกว่าออกประหม่า “ฉันต้องทำเช่นนี้?”

“แน่นอนคุณทำ” ผมตอบ “นี่คือวันเดียวของปีซอมบี้ให้สามปี olds ที่จะขี่จักรยานของพวกเขาโดยไม่ต้องล้อการฝึกอบรม ฉันเห็นมันในข่าว. ”

“แต่ฉันกลัว” เขากล่าวว่า

“Just keep ปัญญาของคุณเกี่ยวกับคุณและอยู่ที่สมดุล.”

ไทเลอร์สายรัดคางให้แน่นบนหมวกของเขาและถอนหายใจ “Okay, I guess ฉันพร้อม.”

ฉันให้เขาผลักดันและเขาก็ออก ไม่กี่หลาลงไปที่ถนนจักรยานของเขาตีขอบ ไทเลอร์ล้มลงไปบนทางเท้าและขูดหัวเข่าของเขา

“พ่อฉันทำร้ายตัวเอง” เขาร้อง

“Naw คุณก็สลัดคราบเก่า” ฉันกล่าวว่าการใช้ผ้าพันแผลเพื่อแผล “Keep it up คุณกำลังทำดี. ”

และดังนั้นจึงยังคง มีปัญหาอีกไม่กี่บ่ายวันนั้นและอีกหลาย-Band เอดส์มี แต่ไทเลอร์แขวนอยู่ในที่มี เมื่อถึงจุดหนึ่งแม่ของเขาก้าวออกไปข้างนอกและตะโกน “คุณไม่คิดว่าเขามีเพียงพอสำหรับหนึ่งวัน?”

“เราไม่สามารถให้ขึ้นตอนนี้” ฉันตะโกนกลับ “เขาเกือบจะได้มัน.”

ลองไปเก็บไว้ไทเลอร์สมดุลของเขาสำหรับสองหรือสองอีกต่อไป แล้วเขาเป็นในทางของเขา, โยกเยกไปตามถนนสองล้อ ฉันยังคงสามารถเรียกว่าหน่วยความจำเก่าราวกับว่ามันคือเมื่อวาน มันเป็นช่วงเวลา Hallmark พ่อของทุก

How raising children

Of all ages with a proposal that should develop compassion for others. Thailand show that the children began to reflect that he was learning to recognize compassion for others. The survey asked about the age of 1-5 years old children’s ability to recognize the emotions or feelings of others. I worry that the pain at the age of 6-9 years is like helping others. Sharing. Treatment of animals in children aged 10-14 years do not ask about players cheating on the opportunity. Retrieved from parents or others. A handful of stores. And it tests if necessary. It was found that children admitted to the examination on the increase.

“Why do parents need to teach children to learn about compassion. The nature of each child to have a feature like this. What happens if you do not teach their children. Self-taught as a subject. Capable of self-care is not enough. ”

If these parents are asking themselves. Come on along the way that will happen. If we do not change anything. And the survey data also show that the problem of children in Thailand to develop the ability to empathize with others more.

Compassion for others is the ability of children to understand the feelings of others. I feel that we are in a situation like that. And to develop a sense that they know how. Others will feel. And the feelings of others who may be different from what we thought. The ability to understand the world of others. Shared understanding with others. Children to empathize with others. The children are successful in school and life to understand social situations. Found that the development of a good leadership of this feeling. Children who lack the skills to develop into a person who does not understand the rules of society, but against their own interests. Lack of responsibility. It is necessary to create this learning to the children. The observation that children from infancy to perceive and react to the emotions of others. And the ability to learn from the experiences of more than a factor or characteristic of a child. It is important that parents teach their children to learn compassion for others.

While focusing on the social situation. Completion of the strong to win this fight with a grown child who taught himself. And survival. The more open the country to international courts. The potential to develop the property. Smartness and success measured by the individual. Adult modeling in the interest of the success of our own and ignoring others. Neglect of nature. Children, this would ignore the underlying emotion. And relationships with other people with aggression. We want people to sympathize with us. We have to teach children to recognize genial Even a sympathetic understanding of others begin from childhood. However, parents can begin to learn to understand other people’s sympathy sympathy with children of all ages, from young people to young children aged 2-3 years that I would see her favorite doll’s extending his arms to her. It means that the children get to know and connect with their own feelings of others. He could not understand why her mother cried. But he knew that it was not comfortable. He held the doll and he thought that he had to help his mother. Children who grow up 4-5 years to be able to associate themselves with others as they see symptoms of abdominal pain. Another child tries to take care of. He rubbed your belly. He felt like a stomachache. He can learn how others are feeling. If the same thing happens to him. He began to understand that if someone else took him to the toy. He felt. If you are out to play. Friends will feel.

Children can recognize the feelings of others. The narrative. Tales of the children’s perception. Children to associate the feeling quickly. Also in different scenarios. The front. If parents express sympathy. Children learn very quickly. Children do not learn the lesson that the blame. Or why I feel so bad as this. A share of the younger players do. I was back to block the rest of the children to understand. And development aggression. Management recognized that a child’s temperament. To help him understand it. To make a better choice.

Teach children to understand the feelings of others.

I appreciate your kindness. Sympathy for others is not the censure, but the intention is that we show compassion to others. Not that it was selfish to others, then we will not. Parents should praise children’s expressions such as “I get tired. Mix rice together with the precinct “” periodontal cheeks do not look at my grandmother City to a Friend “to send a signal to make the confidence to do what you should do.

Finally, there is nothing more powerful than an expression of the example of their parents. Understanding and sympathy for the family. And show a situation in which life in society. Do not forget that compassion for others is learned from parents made a gift to the children. I have a great sense of humor within. Can face the situation with a better alternative. And have a good feel for the world around him. With his own offering something good to the society.

Compassion comes from understanding that this is caused by three factors that are the delight of us. Mental strength and the ability to look at the conflict, for example, if I have a problem with. If I had been trained well. I will start from the understanding that a happy time with your friends, or talk to us. Friends will be happy if I get the same thing. With the strength of mind of the child from the care and pride in themselves. I will see if they may not like it, he makes friends with a mixed reaction from the child. I will look at the conflict with a greater understanding and to solve problems with each other in a way that is acceptable. And lead to the ability to handle conflict situations have rather than angry or depressed about your frustrations with the issue.

Teach children to give to others.

Share this being the start of the children are exposed to compassion for others. Including child care service. To participate in activities that the volunteers do. Or even that he can revive. Encourage others. In patients who do not have time or can not do for themselves. He was able to help others. He made another. He felt that if he was not sick he feels inadequate.

Opportunities for children to think about him.

Discussion of the situation around them. Or read a book together. Exchange ideas how to instill children with a view to look from the corner of some others, such as understanding the time we judge people from the outside. If we look at the people he was mistaken. If we have a different shape from the others with a disability or parody. If someone else took of us. If you are very tired. Have someone to help us, we feel the story is read and discuss the images and memories that children feel deeply.



ในทุกช่วงอายุมีข้อเสนอว่าควรพัฒนาเรื่องความเห็นอกเห็นใจผู้อื่น แสดงว่าเป็นส่วนที่เด็กไทยเริ่มสะท้อนให้เห็นว่าเขาไม่ได้รับการเรียนรู้ให้รู้จักเห็นอกเห็นใจผู้อื่น ตัวอย่างของการสำรวจ ในช่วงอายุ 1-5 ปีถามเรื่องความสามารถของเด็กที่จะรับรู้ถึงอารมณ์หรือความรู้สึกของคนอื่น กังวลสงสารเวลาเห็นคนเจ็บปวด อายุ 6-9 ปีถามเรื่องชอบช่วยเหลือผู้อื่น รู้จักแบ่งปัน ไม่รังแกสัตว์ ในเด็กอายุ 10-14 ปีถามเรื่อง เล่นขี้โกงเมื่อมีโอกาส หยิบเงินพ่อแม่หรือผู้อื่น หยิบของในร้านค้า และลอกข้อสอบถ้าจำเป็น ซึ่งพบว่าเด็กยอมรับการลอกข้อสอบเมื่อจำเป็นเพิ่มมากขึ้น

“ทำไมพ่อแม่ต้องสนใจที่จะสอนลูกเรียนรู้เรื่องความเห็นอกเห็นใจ เป็นธรรมชาติของเด็กแต่ละคนที่จะมีคุณลักษณะนี้เองไหม ถ้าไม่สอนจะเกิดอะไรขึ้นกับลูก สอนแค่เรื่องรู้จักตนเอง มีความสามารถในการดูแลตนเองไม่พอหรือ”

ถ้าพ่อแม่กำลังตั้งคำถามเหล่านี้กับตัวเอง ลองมาตอบไปพร้อมกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้าเราไม่เปลี่ยนแปลงอะไร และเมื่อทำการสำรวจครั้งต่อไปข้อมูลยังแสดงว่าเด็กไทยมีปัญหาเรื่องการพัฒนาความสามารถในการเห็นอกเห็นใจผู้อื่นเพิ่มมากขึ้น

ความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นเป็นความสามารถที่เด็กจะเข้าใจความรู้สึกของบุคคลอื่น รู้สึกได้ว่าเราจะรู้สึกอย่างไรในสถานการณ์เช่นนั้น และจะพัฒนาจนสามารถรู้ได้ว่าตนเองรู้สึกอย่างไร คนอื่นจะรู้สึกอย่างไร และยอมรับความรู้สึกของคนอื่นที่อาจแตกต่างไปจากที่เราคิด เป็นความสามารถที่จะเข้าใจโลกในมุมของคนอื่น อยู่ร่วมกับผู้อื่นด้วยความเข้าใจ เด็กที่มีความสามารถเห็นอกเห็นใจผู้อื่น เป็นเด็กที่มักประสบความสำเร็จในการใช้ชีวิตที่โรงเรียนและสามารถเข้าใจสถานการณ์ทางสังคม พบว่าเด็กส่วนหนึ่งพัฒนาความเป็นผู้นำที่ดีจากความรู้สึกนี้ เด็กที่ขาดทักษะนี้จะพัฒนาเป็นบุคคลที่ไม่เข้าใจกติกาทางสังคม ต่อต้าน สนใจแต่เรื่องของตนเอง ขาดความรับผิดชอบในหน้าที่ จึงจำเป็นที่จะต้องสร้างการเรียนรู้นี้ให้กับเด็ก ซึ่งสังเกตได้ตั้งแต่วัยทารกว่าเด็กมีการรับรู้และมีปฎิกิริยาต่ออารมณ์ความรู้สึกของบุคคลอื่น และเป็นความสามารถที่เกิดจากการเรียนรู้มากกว่าเกิดขึ้นเองจากปัจจัยภายในหรือลักษณะของตัวเด็ก พ่อแม่จึงเป็นคนสำคัญที่สอนลูกให้เรียนรู้การเห็นอกเห็นใจผู้อื่น

ในขณะที่สถานการณ์ทางสังคมมุ่งไปที่การแข่งขัน ความสำเร็จเกิดจากความแข็งแกร่งที่จะต่อสู้ชนะคนอื่น เด็กๆ เติบโตกับบรรยากาศที่สอนเรื่องตัวเอง และการเอาตัวรอด ยิ่งเปิดประเทศสู่สนามนานาชาติ ยิ่งต้องพัฒนาคุณสมบัติด้านศักยภาพมากขึ้น ความเก่งและความสำเร็จวัดกันที่ตัวบุคคล ผู้ใหญ่สร้างตัวแบบการสนใจนลตนเองและความสำเร็จของตัวเราที่ละเลยคนอื่น ละเลยธรรมชาติ เด็กที่เห็นต้นแบบเช่นนี้จะละเลยเรื่องอารมณ์ความรู้สึก และเริ่มสัมพันธ์กับคนอื่นด้วยความก้าวร้าว เราอยากให้คนอื่นเห็นใจเรา เราก็ต้องสอนลูกให้รู้จักเห็นใจคนอื่น แม้ความเข้าใจเห็นใจผู้อื่นจะเริ่มมาตั้งแต่วัยเด็กเล็ก แต่พ่อแม่สามารถเริ่มต้นสร้างการเรียนรู้ที่จะเข้าใจเห็นใจผู้อื่นได้กับลูกทุกวัยความเห็นใจผู้อื่นเกิดตั้งแต่วัยเด็กเล็ก เด็กอายุ 2-3 ขวบที่เห็นแม่ร้องไห้จะยื่นตุ๊กตาตัวโปรดของเขาให้แม่กอด ซึ่งแสดงว่าเด็กรับรู้และเชื่อมโยงตนเองกับความรู้สึกของคนอื่น เขาอาจไม่เข้าใจว่าทำไมแม่ร้องไห้ แต่เขารู้ว่าเกิดความรู้สึกไม่สบายขึ้น และเขายื่นตุ๊กตาที่เขาคิดว่าช่วยเขาได้ให้กับแม่ เด็กที่โตขึ้น 4-5 ขวบจะสามารถเชื่อมโยงความรู้สึกของตนเองกับคนอื่น เช่น เขาเห็นเพื่อนแสดงอาการปวดท้อง เด็กอีกคนจะเข้ามาพยายามดูแล เขาจะลูบท้องให้เพื่อน รู้สึกเหมือนเขาปวดท้องไปด้วย เขาสามารถเรียนรู้ว่าคนอื่นจะรู้สึกอย่างไร ถ้าสิ่งนั้นเกิดกับเขาแบบเดียวกัน เขาจะเริ่มเข้าใจการเปรียบเทียบให้เห็นว่าถ้ามีคนเอาของเล่นเขาไป เขารู้สึกอย่างไร ถ้าเพื่อนถูกเอาของเล่นไป เพื่อนจะรู้สึกอย่างไร

เด็กสามารถรับรู้ความรู้สึกของผู้อื่นได้ การใช้เรื่องเล่า นิทานที่ทำให้เด็กได้รับรู้ความรู้สึก เด็กจะเชื่อมโยงเรื่องความรู้สึกได้อย่างรวดเร็ว รวมทั้งในสถานการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นตรงหน้า ถ้าพ่อแม่แสดงความรู้สึกเห็นอกเห็นใจ เด็กจะเรียนรู้อย่างรวดเร็ว เด็กไม่ได้เรียนรู้ความรู้สึกด้วยการสอนแบบตำหนิ หรือสั่งให้รู้สึก เช่น ทำไมลูกแย่อย่างนี้ ไม่แบ่งของให้น้องเล่นเลย คำพูดแบบนี้กลับไปปิดกั้นการทำความเข้าใจความรู้สึกคนอื่นของลูก และพัฒนาเป็นความก้าวร้าว การจัดการที่ยอมรับอารมณ์ที่เกิดขึ้นของเด็ก การช่วยให้เขาเข้าใจความรู้สึกของน้อง จะทำให้เด็กมีทางเลือกที่ดีกว่า


ชื่นชมความมีน้ำใจของลูก ความเห็นใจผู้อื่นไม่ได้เกิดจากการตำหนิ ต่อว่า แต่เกิดจากความตั้งใจที่เราจะแสดงความเห็นอกเห็นใจผู้อื่น ไม่ใช่ว่าใครๆ ก็เห็นแก่ตัว ให้คนอื่นให้ก่อนแล้วเราถึงจะให้ได้ พ่อแม่ควรชื่นชมการแสดงออกของเด็กทันที เช่น “พ่อหายเหนื่อยเลย เห็นลูกช่วยกันคลุกข้าวให้เจ้าตูบ” “ดูคุณย่าซิ ยิ้มแก้มปริเลยที่หนูไปอยู่เป็นเพื่อน” การส่งสัญญาณแบบนี้จะทำให้ลูกเชื่อมั่นในการทำสิ่งที่ควรทำ

สุด ท้ายคงไม่มีอะไรที่มีพลังมากไปกว่าการแสดงออกของพ่อแม่เองที่เป็นต้นแบบของ ความเข้าใจเห็นใจกันในครอบครัว และแสดงออกให้เห็นในสถานการณ์ที่ใช้ชีวิตในสังคม อย่าลืมว่าความเห็นอกเห็นใจผู้อื่นเกิดจากการเรียนรู้ที่พ่อแม่สร้างให้เกิด ขึ้น ให้เป็นของขวัญกับลูก ให้ลูกมีอารมณ์ความรู้สึกที่ดีจากภายใน สามารถเผชิญสถานการณ์ภายนอกด้วยทางเลือกที่ดี และมีความรู้สึกที่ดีต่อโลกที่อยู่รอบตัวเขา ด้วยตัวเขาเองที่หยิบยื่นสิ่งที่ดีๆ ให้กับสังคม

ความเห็นใจเกิดจากความเข้าใจความรู้สึกคนอื่น ที่เกิดจาก 3 ปัจจัย ประกอบด้วยความรู้สึกเป็นสุขใจของตัวเรา ความเข้มแข็งทางจิตใจและความสามารถที่จะมองความขัดแย้ง ตัวอย่างเช่น ถ้าลูกมีปัญหากับเพื่อน ถ้าลูกได้รับการฝึกที่ดี ลูกจะเริ่มจากความเข้าใจว่าเราเป็นสุขเวลาที่เพื่อนเล่นหรือพูดคุยกับเรา เพื่อนจะเป็นสุขถ้าได้รับสิ่งเดียวกัน ด้วยความเข้มแข็งทางใจของลูกที่ได้รับจากการดูแลเอาใจใส่และความภาคภูมิใจในตัวเอง ลูกจะเห็นว่าเพื่อนอาจจะไม่ได้เก่งเหมือนเขาทำให้เพื่อนมีปฏิกิริยาต่างไปจากลูก ลูกจะมองความขัดแย้งด้วยความเข้าใจมากขึ้นและมองการแก้ปัญหากับเพื่อนด้วยวิธีที่ยอมรับซึ่งกันและกัน และนำไปสู่ความสามารถในการจัดการสถานการณ์ขัดแย้งได้ดี แทนที่จะโกรธ โมโห หรือกดดันวุ่นวายใจกับปัญหาเรื่องเพื่อน


การแบ่งปันให้คนอื่นเป็นการเริ่มต้นที่เด็กจะสัมผัสการเห็นอกเห็นใจผู้อื่น รวมทั้งการที่เด็กดูแลเอาใจใส่สัตว์เลี้ยง ไปร่วมกิจกรรมที่เป็นการทำแบบจิตอาสา หรือแม้แต่การรู้ว่าเขาสามารถปลอบใจ ให้กำลังใจคนอื่น ในเวลาที่มีใครป่วย ไม่สบาย หรือไม่สามารถทำอะไรด้วยตัวเองได้ เขาสามารถเป็นผู้ช่วยเหลือคนอื่นได้ เวลาเขาทำให้คนอื่น เขาจะสัมผัสได้ว่าถ้าเป็นเขาเป็นคนที่ขาดแคลน เจ็บป่วย ไม่สบาย เขาจะรู้สึกอย่างไร


จากการพูดคุยถึงสถานการณ์ที่เกิดรอบตัว หรืออ่านหนังสือด้วยกัน เป็นการแลกเปลี่ยนวิธีคิดที่จะปลูกฝังให้เด็กมีมุมมองที่จะมองจากมุมของคนอื่นบ้าง เช่น ความเข้าใจผิดเวลาเราตัดสินคนอื่นจากภายนอก ถ้าเราเป็นเขาที่ถูกคนอื่นมองอย่างเข้าใจผิด ถ้าเรามีรูปร่างที่ต่างจากคนอื่นด้วยความพิการหรือถูกล้อเลียน ถ้าคนอื่นหยิบเอาของของเราไป หรือถ้าเราเหนื่อยมาก มีใครซักคนเข้ามาช่วยเราเรารู้สึกอย่างไร เรื่องเล่า การอ่าน และการพูดคุยแบบนี้สร้างภาพและความทรงจำที่เด็กรู้สึกได้อย่างลึกซึ้ง